Het einde van de reis is bijna in zicht. Maar eerst zijn we nog op onze vrije dag hier gaan raften. De Zambezi rivier staat bekend als de wildste en dat wilden we met zeven groepsleden wel eens meemaken. Om kwart voor acht zouden we door de mensen van Shearwater opgehaald worden bij de receptie van de campsite. Toen ik daar om tien over half acht arriveerde waren ze er al. Wie er ook waren? Tonny, Ludi, Marie en Pieter. De olifantenrijders die om zeven uur opgehaald zouden worden. Hier ging duidelijk iets mis. Achteraf bleek de hele tocht niet te zijn doorgegaan voor ze. Zwaar balen dus. Wij, de rafters, moesten een formulier invullen waarop je aangeeft dat je geen gebreken hebt en dergelijke. Verder wordt de vraag gesteld of je een 'poor or non-swimmer' bent. Als je dat aankruist is je raftavontuur al voorbij voordat je in de bus zit lijkt me. Wat ook niet ontbreekt op het formulier is natuurlijk dat Shearwater nergens voor verantwoordelijk kan worden gehouden. Je gaat op eigen risico. De meeste rafters verbleven op de campsite zodat bij vertrek de bus al goed vol zat. Na een korte rit kregen we boven aan de kloof eerst een eenvoudig ontbijtje. Vervolgens uitleg over het raften en alle veiligheidsinstructies. Daarna kregen we helm, peddel en zwemvest uitgereikt. Shearwater Adventures We hadden voor een tocht van een halve dag gekozen omdat we 's middags ook nog een helikoptervlucht wilden maken en het park rond de watervallen wilden bezoeken (zie de Vic Falls pagina). Een druk programma dus. Hieronder een kaartje van het traject dat we af moesten leggen. Als je een halve dag doet dan ga je tot en met rapid 10. Na rapid 10 werd er gelunched en daarna moesten we 70 meter omhoog klimmen om de kloof uit te komen. top Het startpunt van het raften is de zogeheten 'Big Eddy'. Dat betekende dat we vanaf de ontbijt/instructieplaats een steile afdaling moesten maken in de kloof. Na die afdaling volgt nog een korte wandeling over de rotsen en dan bereik je 'Big Eddy'. Dit is een mooi rustig stukje en hier kun je dus even het peddelen oefenen, de commando's van de gids even doornemen en alvast een keer de boot uit om te leren hoe je er weer terug in moet zien te komen. Hieronder is die Big Eddy te zien op een foto die 's middags is genomen vanuit het parkje van de Vic Falls. Daar vandaan bleek je een mooi uitzicht op dit startpunt te hebben. De stroomversnelling (rapid) die je meteen na die rustige kom ziet is er een van de vijfde categorie. Je begint hier dus meteen goed, meteen een sprong in het diepe als het ware. top Op zo'n ochtend krijg je vier stroomversnellingen van de vijfde categorie te verwerken. Categorie zes bestaat ook nog (rapid 9) maar daar mag je echt niet doorheen. Als simpele vakantieganger en dus amateur wildwatervaarder zou je die niet overleven. Onderstaande foto was bij een categorie vijf rapid, Stairway to Heaven genaamd. Nogal een heftige dus zijn we in de boot gaan zitten, op commando van onze gids Gift. top Rapid 8, een van de vijfde categorie, is in aantocht. Een om nooit meer te vergeten. top We maken geen schijn van kans tegen het verwoestende water. Een golf overspoeld ons met een ongelooflijke kracht. "De golf was veel groter en sterker dan ook ik verwacht had" zou Gift later zeggen. Onvrijwillig even uitstappen dus. Nou ja, stappen.... Op videobeelden is overigens goed te zien hoe we, ondanks onze snelheid, door het water volledig tot stilstand worden gebracht. Ook te zien is dat de punt van onze boot helemaal dubbel klapt. Op de foto hieronder is hij alweer in de originele positie terug gesprongen. Door de gebundelde kracht van dat terugveren van die punt en de golf die ons overspoeld worden we uit de boot gesmeten. top Marcel en ik zelf zijn de laatste die de boot achter moeten laten. Hoewel ik linksvoor zat, verlaat ik de boot rechtsachter. Voor zover ik weet heb ik die boot amper nog aangeraakt. En daarna wordt je door moedertje natuur met de neus op de feiten gedrukt. Eenmaal te water in zo'n stroomversnelling ben je een speelbal van het water. Zelf heb je niets meer in te brengen. Je zwemvest wordt op slag gepromoveerd tot reddingsvest. top De boot maakte een hele flip-over en kwam dus op z'n kop op het water te liggen. Door Gift werd de boot weer in de juiste positie gebracht. Dat raften niet zonder gevaar is mag bekend zijn en dat zou nu ook wel blijken. Zowel Marcel als ik kwamen na het terugkantelen onder de boot terecht. Uitzonderlijk, maar het gebeurde wel. Het reddingsvest drukte ons tegen de onderkant van de boot aan en dat maakt het er niet eenvoudiger op om er onderuit te komen. Als je tegen de krachten van dit water vecht dan verbruik je veel energie en dus veel zuurstof. Dat zorgde voor ons beide voor een hachelijke moment. Hoewel het in werkelijkheid waarschijnlijk maar secondenwerk is lijkt het onder water dan een eeuwigheid te duren. Van enig tijdsbesef was bij mij geen sprake meer. Net op tijd kwamen we, door toedoen van een keergolf, onder de boot vandaan te komen. top Na rapid 8 is iedereen weer veilig op het droge. Op de achtergrond rapid 9 (cat. 6). Nu we allemaal weer veilig waren hadden we weer reden om te lachen. Hier bij deze rapid 9 moesten we de boot over de rotsen sjouwen, tot voorbij de stroomversnelling. Nog een heel gedoe, met zo'n boot lopen, zeker omdat het niet bepaald een egaal terrein is waar je over moet. Rotsen die op sommige plaatsen ook nog eens nat, en dus glad, zijn. top Na de wandeling bij rapid 9 volgde nog rapid 10, een van de derde categorie. Daar kwamen we weer goed doorheen en vervolgens konden we op ons gemak naar de lunchplek dobberen. Tijdens de lunch kun je alvast beginnen je ervaringen te verwerken, een enerverende ochtend was het in ieder geval. Na de lunch moesten we nog zeventig meter omhoog klimmen, we moesten immers de kloof uit. Ook hier was het weer behoorlijk steil. Boven stond de koude drank al op ons te wachten. Meteen op de Coca Cola gestort. Tijdens de onvrijwillige zwempartij heel wat rivierwater binnen gehad en je weet maar nooit wat daar allemaal in zit. Coca Cola mag dan z'n zuiverende werk doen. Hoewel raften dus niet zonder gevaar is en het voor Marcel en mij echt even spannend werd kan ik toch iedereen aanraden het te gaan doen. Het is een geweldige ervaring. Volop lol en volop spektakel op de Zambezi rivier. Ik zou het zo weer doen. Je krijgt er ook nog een certificaat van! top Na het raften terug naar het dorp, we hadden nog een helikoptervlucht gepland staan (zie de Vic Falls pagina).