 Na Zuid Afrika volgde Namibië, land van ongewone schoonheid. Vanuit Zuid Afrika reden we naar Seeheim waar het volgende overnachtingsadres was. Voor we daar aankwamen brachten we echter nog een bezoek aan de Fish River Canyon. Deze rit deden we dus met het vervangende busje. De aanhanger was voor de bagage en dit keer was die groot genoeg om alle bagage in kwijt te kunnen. Het zou een lange rit worden dus was afgesproken dat we al om vijf uur in de ochtend zouden vertrekken. Blijkbaar was er een misverstand over die tijd. Wij stonden allemaal netjes op tijd op het parkeerterrein van het parkje maar van een busje was geen spoor te bekennen. De chauffeur moest weer uit Upington komen en had begrepen dat hij om zes uur bij ons moest zijn. Dat was dus helaas een uurtje tijdverlies. Voor we uit Zuid Afrika vertrokken moesten we in Upington nog even langs het ministerie van binnenlandse zaken. De chauffeur had namelijk nog geen paspoort, hij was zelf ook nog nooit in Namibië geweest! 
 top Vanwege de lange reisdag en dat verloren uurtje hadden we niet echt veel tijd om de Fish River Canyon te bezoeken. We kwamen daar in de loop van de middag aan maar onze overnachtingsplaats lag dus nog een eind verderop. We kregen een uurtje om de canyon te bekijken. Vanaf de parkeerplaats hebben we langs de rand van de kloof gewandeld naar een mooi uitzichtpunt. Na het maken van een paar foto's zijn we alweer terug gegaan, tijd om rustig even te gaan zitten genieten was er helaas niet.  top  over Fish River Canyon.
Uiteindelijk zijn we zo'n anderhalf uur gebleven schat ik. Het was toch nog een behoorlijke wandeling geweest en niet iedereen kon binnen de gestelde tijd terug zijn. Niemand deed daar uiteraard moeilijk over. Met zo'n mooi uitzicht was het er prettig toeven. Daarna verder door naar Seeheim. Het hotel lag op een afgelegen plek. De buren waren zo'n 35 kilometer verderop te vinden.  filmpje van de Fish River Canyon (4,5mb)
top Het diner was om acht uur afgesproken en daar was men behoorlijk stipt in. We zaten nog maar amper en al het eten werd prompt geserveerd. De mede-eigenaar hielp mee met het serveren en kwam informeren wat we wilde drinken. Dat was lachen. Onvermijdelijk moesten we aan Manuel uit Fawlty Towers denken. Hij leek zo uit die serie gestapt te zijn. De goede man was vreselijk chaotisch, zo chaotisch dat het komisch werd. De volgende ochtend gingen we, nog steeds met de vervangende bus, op weg naar Sossusvlei. Zonder chauffeur Riaan was Bart, die net als deze vervangende chauffeur ook nog nooit in Namibië was geweest, niet altijd even zeker van de gevolgde route. Regelmatig moest de kaart geraadpleegd worden maar het ging eigenlijk allemaal goed. De temperatuur was iets boven de twintig graden dus dat was wel aangenaam. Zeker als je met z'n allen in een krap busje zit. Hieronder een foto van het landschap onderweg naar Sossusvlei.  top Regelmatig zagen we dit soort tafelbergen.  top Rond drie uur waren we bij Sesriem, de ingang van het park waarin Sossusvlei gelegen is. Over een slechte weg ging het verder naar een parkeerterrein waar we over zouden stappen in een pick-up truck. Die zou ons naar Sossusvlei brengen. Onderweg naar dat parkeerterrein zagen we de beroemde duinen al links en rechts van ons. Na een korte rit met de pick-up zijn we gaan wandelen onder begeleiding van een gids, Boesman genaamd. In de verte zagen we twee mensen een van de duinen beklimmen. Het was duidelijk te zien dat het geen eenvoudige klus is om naar boven te gaan.  top De beroemde rode duinen van Namibië. Een surrealistisch beeld bijna.  top We waren dus op pad met Boesman, een ranger, en die kon fantastisch vertellen over dit gebied. Hij vertelde over de dieren die hier leven en hoe ze de droogte overleven. Hij toonde ons plantjes die in droogte hun zaadjes vasthouden, indien nodig wel tien jaar, en bij de eerste regendruppels open gaan om de zaadjes vrij te geven. Met behulp van een beetje water liet hij dat zien. Fascinerend toch altijd hoe de natuur in elkaar zit. Boesman sprak Zuid-Afrikaans en dat is goed te volgen als het niet te vlug gesproken wordt. Wat jammer dat we maar zo'n twee en een half uur met hem op pad konden. Boesman vond het zelf ook jammer dat hij maar zo weinig tijd had om ons uitleg te verschaffen maar wij betreurde dat toch wel het meest.  top  top over Sossusvlei.
Tegen de zon in fotograferen kan hele mooie plaatjes opleveren, zoals hier bij Deadvlei.  top Hoewel niet de beroemdste zie je de duin hier onder ook regelmatig terug op foto's. Schitterende vormgeving. De duinen veranderen nooit van vorm, alleen de kam buigt al naar gelang de windrichting de ene of de andere kant uit. Omdat de duinen nooit van vorm veranderen dienen ze als duidelijke herkenningspunten. Een handig navigatiemiddel voor hen die hier thuis zijn, zoals Boesman.  top Veel te snel was de tijd die we hadden onder begeleiding van Boesman voorbij en moesten we weer terug naar de parkeerplaats waar de truck stond. Om zeven uur zou de poort van het park dichtgaan en dan moet je het park dus verlaten hebben. 
 top Van het parkeerterrein tot de ingang van het park was nog altijd zo'n drie kwartier rijden. De weg is links en rechts omgeven door grote duinen. Een grote oprijlaan met duinen zou je het kunnen noemen. Al deze duinen zijn genummerd. Vanaf de ingang gezien begint men rechts met nummer 1. Na de laatste duin rechts gaat men links vooraan weer met de telling verder. Duin 45 is de beroemdste duin van allemaal, deze zie je op vrijwel alle ansichtkaarten van Namibië.  top Na Sossusvlei, wat had ik daar graag nog een hele dag gebleven, gingen we op weg naar Swakopmund. Veel wegen in Namibië zijn van dit type, dirtroad. Toch worden ze goed onderhouden en zijn in dusdanig goede staat dat je over het algemeen flink door kunt rijden.  top Onderweg rijd je door de Namib-Naukluft, een schitterend gebied. Het ene moment heb je nog volop uitzicht over enorme rotspartijen, het volgende wat je ziet is woestijngebied. Opvallend is de rij bomen.  top Voor we Swakopmund bereikten hebben we nog een stop gemaakt in Walvisbaai. Walvisbaai is bekend om zijn flamingo populatie. Aan de kust stond een stevige bries zodat het zelfs fris aanvoelde. In zee stonden tientallen flamingo's en verderop in zee, op zandbanken neem ik aan, stonden nog meer grote groepen.  top over Walvisbaai.
In Swakopmund verbleven we op een grote campsite waar we huisjes hadden voor vier personen. Snel even de bagage gedropt en vervolgens snel naar het bureau waar vele activiteiten te boeken zijn om de zaken voor morgen te regelen. Het was intussen al wat later in de middag en we hadden nog genoeg te regelen. Swakopmund is zich aan het ontpoppen als een thrillseeker-stadje. Allerlei activiteiten zijn hier te doen en dat is maar goed ook want het stadje zelf stelde niet zoveel voor. Voor mij stond al vast wat ik wilde gaan doen op zondag. Eerst sky-diven en later in de middag quadbiken door de duinen. Voor het sky-diven was ik de enige liefhebber maar voor het quadbiken was meer animo. Er werd voor gekozen om het quadbiken om drie uur 's middags te doen. Voor mij was dat handig want 's morgens zou ik het skydiven gaan doen. Ook waren er enkele reisgenoten die wilden ballonvaren in de ochtend maar dus ook wilde quadten. Na al dat geregel hadden we nog wat tijd over om rond te wandelen in het stadje maar ik vind Swakopmund niet erg veel bijzonders hebben. Dan maar een pilsje in de plaatselijke bar. Wat eten betreft hoef je hier niets te kort te komen, er is een keur aan restaurantjes. Wel koud 's avonds, een truitje was echt weer nodig 's avonds. |